ഒരു മരം ഉള്ളിൽ നിന്ന് പൊള്ളയായി ഉണങ്ങിപ്പോയാൽ, അതിനെ വീഴ്ത്തുന്നതിന് വലിയ താമസമോ പ്രയാസമോ ഉണ്ടാകില്ല. മരം വെട്ടുകാരൻ വളരെ എളുപ്പത്തിലും കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിലും അത് വെട്ടിമാറ്റാനും, വേരോടെ പിഴുതെറിയാനും സാധിക്കും. ഇതുതന്നെയാണ് സമുദായങ്ങളുടെയും സംഘങ്ങളുടെയും അവസ്ഥ. സ്വന്തം ആദർശങ്ങളിൽ ജീവിക്കാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിനും, സ്വന്തം തത്വങ്ങൾ പാലിക്കാത്ത ഒരു സംഘത്തിനും, വാക്കും പ്രവൃത്തിയും തമ്മിൽ വൈരുദ്ധ്യമുള്ളവർക്കും, വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അമ്മാനമാടുമെങ്കിലും പ്രായോഗിക ജീവിതത്തിൽ ഒരു തുള്ളി വെള്ളത്തിൻ്റെ പോലും വിലയില്ലാത്തവർക്കും അത്തരം ഒരു ജനതയ്ക്ക് തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിന് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം നടത്താനോ, തന്ത്രശാലിയായ ശത്രുവിനെ നേരിടാനോ കഴിയില്ല. ജൂതന്മാരുടെ വാക്കും പ്രവൃത്തിയും തമ്മിൽ സാമ്യമില്ലെന്നാണ് വിശുദ്ധ ഖുർആൻ വിമർശിക്കുന്നത്.
ഇന്ന് മുസ്ലിംകൾ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നതും ഇതേ സാഹചര്യമാണ്. അവർ ശത്രുക്കളുടെ ശത്രുതയെക്കുറിച്ച് വിലപിക്കുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇത് വിലപിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമേയല്ല. നിങ്ങളുടെ ചിന്ത, നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം, നിങ്ങളുടെ ജീവിതരീതി, നിങ്ങളുടെ സംസ്കാരം, നിങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ പൈതൃകം, എന്തിന് നിങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തെയും പേരിനെയും പോലും വെറുക്കുന്നവരിൽ നിന്ന്, ഇതല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് പ്രതീക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക? അവർ നിങ്ങളുടെ മതത്തെ സംരക്ഷിക്കുമെന്നും, നിങ്ങളുടെ ശരീഅത്തിനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുമെന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്, തീ കൊണ്ട് ദാഹം തീർക്കാമെന്നും മഞ്ഞ് വിറകായി ഉപയോഗിക്കാമെന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പോലെയാണ്. അതിനാൽ, ഇന്ത്യയിലെ നിലവിലെ സാഹചര്യത്തിൽ, ജനാധിപത്യപരമായ മാർഗങ്ങളിലൂടെ നാം സമാധാനപരമായി പ്രതിഷേധിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, മുസ്ലിംകൾ തികഞ്ഞ ധൈര്യത്തോടും യാഥാർത്ഥ്യ ബോധത്തോടും കൂടി ആത്മപരിശോധന നടത്തുകയും തങ്ങളുടെ ജീവിതരീതിയിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.
ഇസ്ലാം വിവാഹത്തെ വളരെ ലളിതമാക്കിയിരിക്കുന്നു. മുസ്ലിംകൾ ഈദുൽ ഫിത്റിലും ബലിപെരുന്നാളിനും ചെലവഴിക്കുന്നത്ര പണം പോലും വിവാഹത്തിന് ചെലവഴിക്കേണ്ടതില്ല. കേവലം ഈജാബും ഖബൂലും കൊണ്ട് വിവാഹം സാധുവാകുന്നു. പള്ളിയിൽ വെച്ച് വിവാഹം നടത്താനാണ് റസൂലുല്ലാഹി ﷺ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചത്. അവിടെ വാടകയോ അലങ്കാരങ്ങളോ ആവശ്യമില്ല. വിവാഹത്തോട അനുബന്ധിച്ച് ‘വലീമ' എന്ന ഒരൊറ്റ സൽക്കാരം മാത്രമാണ് നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ളത്. റസൂലുല്ലാഹി ﷺ നടത്തിയ ഏറ്റവും വലിയ സൽക്കാരം പോലും ഒരു ആടിനെ അറുത്തു കൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു. എന്നാൽ വിവാഹത്തിൽ നിർബന്ധമായ ഒരു ബാധ്യത ‘മഹ്ർ' ആണ്. അത് വിവാഹസമയത്ത് തന്നെ നൽകലാണ് സുന്നത്തായ രീതി.
എന്നാൽ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ, സഹോദര സമുദായങ്ങളുടെ സ്വാധീനം മൂലം നാം വിവാഹത്തെ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഒരു കാര്യമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. പെൺകുട്ടിയുടെ വീട്ടുകാർക്ക് ഇതിനായി വീട് വരെ വിൽക്കേണ്ടി വരുന്നു. സ്ത്രീധനം എന്ന വലിയ ഭാരത്തിന് പുറമെ, വലിയൊരു തുക റൊക്കമായി ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഫംഗ്ഷൻ ഹാളും ഭക്ഷണ മെനുവും വരെ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ഭാരമെല്ലാം പെൺകുട്ടിയുടെ വീട്ടുകാരുടെ തലയിലാണ് കെട്ടിവെക്കുന്നത്. മറുവശത്ത്, മഹ്ർ എന്നത് വെറുമൊരു ചടങ്ങായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വിവാഹമോചനം നടന്നാൽ മാത്രം നൽകേണ്ട ഒന്നായാണ് പലരും ഇതിനെ കാണുന്നത്. ഇത്തരത്തിൽ ഇസ്ലാമിലെ വിവാഹ സങ്കൽപ്പം തന്നെ വികൃതമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിൻ്റെ ഫലമായി സമുദായത്തിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് പെൺമക്കൾ വിവാഹം നടക്കാതെ കണ്ണീരിലായി കഴിയുന്നു. ഈ ഇസ്ലാമിക വിരുദ്ധവും അധാർമികവുമായ പ്രവൃത്തിക്ക് സർക്കാരോ നിയമമോ നമ്മെ നിർബന്ധിച്ചിട്ടില്ല; മറിച്ച് ഇത് നമ്മുടെ തന്നെ വീഴ്ചയാണ്.
കുടുംബജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ശരീഅത്ത് നിയമങ്ങളിൽ പുരുഷന് ഒന്നിലധികം വിവാഹം കഴിക്കാൻ അനുമതി നൽകിയിട്ടുണ്ട്. സമൂഹത്തിൽ ധാർമ്മിക വിശുദ്ധി നിലനിൽക്കാനാണ് ഈ ഇളവ് നൽകിയിട്ടുള്ളത്. പലപ്പോഴും ഇതൊരു സാമൂഹിക ആവശ്യമായി മാറാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഭർത്താവ് ഭാര്യമാർക്കിടയിൽ നീതി പാലിക്കണമെന്ന കർശനമായ നിബന്ധന ഖുർആൻ വെച്ചിട്ടുണ്ട്. നീതി പാലിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ രണ്ടാമതൊരു വിവാഹത്തിന് അനുമതിയില്ല. ഇന്ന് നടക്കുന്ന രണ്ടാം വിവാഹങ്ങളിൽ തൊണ്ണൂറ് ശതമാനവും ഏതെങ്കിലും ഗൗരവമായ ആവശ്യത്തിനോ സദുദ്ദേശത്തോടുകൂടിയോ അല്ല നടക്കുന്നത് എന്നത് സത്യമല്ലേ? മറിച്ച്, ആദ്യ ഭാര്യയെ ഉപദ്രവിക്കാനുള്ള പ്രതികാര മനോഭാവത്തോടെയാണ് പലരും ഇത് ചെയ്യുന്നത്. നീതി എന്ന നിബന്ധന പൂർണ്ണമായും കാറ്റിൽ പറത്തപ്പെടുന്നു. ഒരു ഭാര്യയുമായി കാമുകിയെന്ന പോലെ പെരുമാറുകയും, മറ്റേ ഭാര്യയുടെ അവകാശങ്ങൾ ഹനിക്കുകയും എന്നാൽ വിവാഹമോചനം നൽകാത്ത അവസ്ഥയിൽ കഴിയാൻ നിർബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ രീതി ഇസ്ലാമിനെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതൊരു ശരിയായ നിയമത്തിൻ്റെ ദുരുപയോഗമാണെന്ന് ആളുകൾ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, ദൈവഭയമില്ലാത്ത ആ വ്യക്തിയുടെ തെറ്റിന് ഇസ്ലാമിനെ കുറ്റക്കാരനായി കാണുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, നീതിയെന്ന നിബന്ധനയോടെ ഒന്നിലധികം വിവാഹത്തിന് അനുമതി നൽകിയെന്ന് മാത്രമല്ല, ആവശ്യമില്ലെങ്കിൽ ഒരു ഭാര്യയിൽ ഒതുങ്ങുന്നതാണ് ഉത്തമമെന്നും, കാരണമില്ലാതെ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കണമെന്നും ശരീഅത്ത് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.
വിവാഹബന്ധം സ്നേഹത്തിൻ്റെയും സമാധാനത്തിൻ്റെയും ബന്ധമാണ്; ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർക്ക് സമാധാനപരമായ ജീവിതം നയിക്കാൻ വേണ്ടിയാണിത്. മനുഷ്യകുലത്തിൻ്റെ നിലനിൽപ്പും കുടുംബവ്യവസ്ഥയുടെ ഭദ്രതയും ഈ ബന്ധത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഒരിക്കൽ വിവാഹബന്ധം സ്ഥാപിച്ചാൽ അത് നിലനിർത്തണമെന്നും, കഴിവതും അത് തകരുന്നത് ഒഴിവാക്കണമെന്നുമാണ് ശരീഅത്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ഭർത്താവ് വിവാഹബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനെ 'ത്വലാഖ്' എന്നും, ഭാര്യയുടെ ആവശ്യപ്രകാരം ഭർത്താവ് ബന്ധം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനെ 'ഖുൽഅ്' എന്നും പറയുന്നു. അനുവദിക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ അല്ലാഹുവിന് ഏറ്റവും വെറുപ്പുള്ള കാര്യമായാണ് ത്വലാഖിനെ ശരീഅത്ത് കാണുന്നത്. ന്യായമായ കാരണമില്ലാതെ ഖുൽഅ് ആവശ്യപ്പെടുന്ന സ്ത്രീയെ റസൂലുല്ലാഹി ﷺ ശപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനി വിവാഹ മോചനം ചെയ്യേണ്ടി വന്നാൽ തന്നെ, ഒന്നോ കൂടിപ്പോയാൽ രണ്ടോ തവണ മാത്രമേ ത്വലാഖ് ചൊല്ലാവൂ. ഒരേസമയം മൂന്ന് ത്വലാഖ് ചൊല്ലുന്നത് കടുത്ത പാപമാണ്. ഒരു സദസ്സിലെ മൂന്ന് ത്വലാഖുകൾ മൂന്നായി പരിഗണിക്കുമോ അതോ ഒന്നായി പരിഗണിക്കുമോ എന്നതിനപ്പുറം, ഒരേസമയം മൂന്ന് ത്വലാഖ് ചൊല്ലുന്നത് പാപമാണെന്ന കാര്യത്തിൽ എല്ലാ പണ്ഡിതന്മാരും ഏകോപിച്ച അഭിപ്രായക്കാരാണ്.
എന്നാൽ മുസ്ലിം സമൂഹത്തിലെ ത്വലാഖ് സംഭവങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ, തൊണ്ണൂറ് ശതമാനവും ദേഷ്യം, താൽക്കാലിക പിണക്കം, അല്ലെങ്കിൽ ഭർത്താവിൻ്റെ വീട്ടുകാരുടെ പ്രേരണ എന്നിവ മൂലമാണ് നടക്കുന്നത്. അതിലും വലിയ ക്രൂരത, പല സംഭവങ്ങളിലും ഒരേ സമയം മൂന്ന് ത്വലാഖുകൾ ചൊല്ലുന്നു എന്നതാണ്. അതുപോലെ, സ്ത്രീകളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള ഖുൽഅ് ആവശ്യങ്ങളും പലപ്പോഴും നിസ്സാര കാരണങ്ങളുടെയും ക്ഷമയില്ലായ്മയുടെയും പേരിലാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. മുസ്ലിംകളുടെ ഈ പ്രവൃത്തി സഹോദര സമുദായങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ച് തെറ്റായ ചിത്രം നൽകുന്നു. മാധ്യമങ്ങൾ വഴി പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതും ഈ ചിത്രമാണ്. ഇതിൽ മാധ്യമങ്ങളുടെ അതിശയോക്തി ഉണ്ടെന്നതിൽ സംശയമില്ല; എന്നാൽ നമ്മൾ തന്നെയാണ് ഇതിന് അവസരം നൽകുന്നത് എന്നത് ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.
മരിച്ചവരുടെ അനന്തരസ്വത്ത് വീതം വെക്കുന്നതിന് ഇസ്ലാമിക ശരീഅത്ത് സമഗ്രവും നീതിയുക്തവുമായ ഒരു സംവിധാനം അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിൽ "അസ്ഹാബുൽ ഫുറൂദ്" (നിശ്ചിത ഓഹരിയുള്ളവർ) എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ചില ബന്ധുക്കളുണ്ട്. ഖുർആനിൽ വളരെ വ്യക്തമായി ഓഹരികൾ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളവരാണിവർ. ഇതിൽ ആൺമക്കളോടൊപ്പം പെൺമക്കളും, ഭർത്താക്കന്മാരെപ്പോലെ ഭാര്യമാരും, മക്കളെപ്പോലെ മാതാപിതാക്കളും ഉൾപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഈ വിഭജനം വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേ നടപ്പിലാക്കുന്നുള്ളൂ എന്നതാണ് വാസ്തവം. മിക്കപ്പോഴും മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വത്ത് ആൺമക്കൾ കൈക്കലാക്കുന്നു. അതായത്, സഹോദരിമാർക്ക് അവരുടെ അവകാശം നിഷേധിക്കുന്നു. വീട്, ബിസിനസ്സ്, ഭൂമി എന്നിവയിൽ പെൺമക്കൾക്ക് അവകാശം നൽകേണ്ടതില്ലെന്ന് മാതാപിതാക്കൾ തന്നെ ചിലപ്പോൾ ചിന്തിക്കുന്നു. അവർക്ക് വിവാഹസമയത്ത് ധാരാളം ചിലവഴിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞ് അല്പം പണം നൽകി ഒഴിവാക്കുന്നു. അതുപോലെ, മുഴുവൻ സ്വത്തും ആൺമക്കൾ വീതിച്ചെടുക്കുകയും, മാതാപിതാക്കൾക്ക് മരിച്ച വ്യക്തിയുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഓഹരി നൽകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. “ഉമ്മയെ നോക്കാൻ ഞങ്ങൾ മതി, പിന്നെന്തിനാണ് അവർക്ക് സ്വത്തിൽ ഓഹരി?" എന്നാണ് അവർ ചോദിക്കുന്നത്. ചെറുപ്പക്കാരനോ മധ്യവയസ്കനോ മരിച്ചാൽ, അയാൾക്ക് വൃദ്ധരായ മാതാപിതാക്കളും ഭാര്യയും മക്കളും ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഭാര്യയും മക്കളും മുഴുവൻ സ്വത്തും കൈക്കലാക്കുന്ന സംഭവങ്ങളും ഉണ്ട്. മരിച്ചയാളെ ചോര നീരാക്കി വളർത്തി വലുതാക്കിയ വൃദ്ധരായ മാതാപിതാക്കളെ പൂർണ്ണമായും അവഗണിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ പതിവായി മാറിയ അക്രമത്തിൻ്റെ വിവിധ രൂപങ്ങളാണ്. അനന്തരാവകാശം അല്ലാഹു നിശ്ചയിച്ച ഓഹരിയാണെന്നും അതിൽ കുറവോ കൂടുതലോ വരുത്താൻ മനുഷ്യന് അവകാശമില്ലെന്നും അല്ലാഹു വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ഇസ്ലാം അല്ലാതെ സ്ത്രീക്ക് സ്വത്തവകാശം നൽകുന്ന മറ്റൊരു മതവുമില്ല. ലോകത്തിലെ മറ്റ് നിയമങ്ങൾ പോലും ഇസ്ലാമിൻ്റെ അനന്തരാവകാശ നിയമത്തിൽ നിന്ന് പ്രയോജനം നേടിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് വെളിച്ചം നൽകുന്നതിന് പകരം, നാം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ശരീഅത്തിൻ്റെ വിളക്ക് അണച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അടുത്ത ബന്ധു ഉള്ളപ്പോൾ അകന്ന ബന്ധുവിന് സ്വത്തവകാശം ലഭിക്കില്ല എന്ന തത്വത്തിലാണ് ഇസ്ലാം അനന്തരാവകാശ നിയമം ചിട്ടപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട്, മരിച്ചയാൾക്ക് മക്കളുണ്ടെങ്കിൽ, നേരത്തെ മരിച്ചുപോയ മകന്റെ മക്കൾക്ക് പിതൃസഹോദരന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സ്വത്തിൽ ഓഹരി ലഭിക്കില്ല. എന്നാൽ, ശരീഅത്ത് അവർക്കായി മറ്റൊരു വഴി തുറന്നുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന്, സ്വത്ത് ലഭിക്കാത്ത കൊച്ചുമക്കൾക്ക് വേണ്ടി മുത്തച്ഛന് വസിയ്യത്ത് ചെയ്യാം. അങ്ങനെ മുത്തച്ഛന്റെ മരണശേഷം അവർക്കും എന്തെങ്കിലും ലഭിക്കും. മൊത്തം സ്വത്തിന്റെ മൂന്നിലൊന്ന് വരെ വസിയ്യത്ത് ചെയ്യാൻ അനുവാദമുണ്ട്. രണ്ടാമത്തെ മാർഗ്ഗം, അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ കൊച്ചുമക്കൾക്ക് എന്തെങ്കിലും ദാനമായി നൽകുക എന്നതാണ്. ഇതുവഴി, അർഹരായ കൊച്ചുമക്കളെയും സഹായിക്കാൻ കഴിയും. എന്നാൽ സങ്കടകരമെന്നു പറയട്ടെ, ഇക്കാര്യത്തിൽ വളരെ കുറച്ചുപേർ മാത്രമേ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുള്ളൂ.
ഇസ്ലാമിലെ ജീവനാംശ നിയമം വളരെ സമഗ്രമാണ്. മനുഷ്യന് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളെയും അത് ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. മക്കളുടെ ചെലവ് പിതാവിന്റെയും, പിതാവ് ഇല്ലെങ്കിൽ പിതാമഹന്റെയും ബാധ്യതയാണ്. ഭാര്യയുടെ ചെലവ് ഭർത്താവിന്റെ ബാധ്യതയാണ്. അതുപോലെ ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ സഹോദരന്മാർക്കും സഹോദരിമാർക്കും, പിതൃസഹോദരന്മാർക്കും നിരാലംബരായ സ്ത്രീകളുടെയും അനാഥരായ കുട്ടികളുടെയും ചെലവ് ഏറ്റെടുക്കേണ്ട ബാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ പ്രായോഗികമായി, ഒരു സ്ത്രീ വിവാഹമോചിതയാകുകയോ വിധവയാകുകയോ ചെയ്താൽ, സഹോദരൻ കരുതുന്നത് തനിക്ക് സഹോദരിയുടെ ചെലവിന് നൽകേണ്ട ബാധ്യതയില്ല എന്നാണ്. അല്ലെങ്കിൽ കുട്ടികൾ അനാഥരായാൽ, സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സഹോദരന്റെ മക്കളെയും നോക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം തങ്ങൾക്കുണ്ടെന്ന് പിതൃസഹോദരന്മാർ കരുതുന്നില്ല. വല്ലപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും സഹായം ചെയ്താൽ അതൊരു വലിയ ഔദാര്യമായി കണക്കാക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി, മുസ്ലിംകൾൾക്കിടയിൽ നിരാലംബരായ സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും സംരക്ഷിക്കാൻ ശക്തമായ ഒരു സംവിധാനമില്ലെന്ന് ഇതര സമൂഹം തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. ഈ തെറ്റായ ധാരണയിൽ മാധ്യമങ്ങൾ നിറം പിടിപ്പിച്ച് അതിനെ കൂടുതൽ ഭയാനകമാക്കുകയും, ഇസ്ലാമിനെ കരുണയില്ലാത്തതും നീതിയില്ലാത്തതുമായ ഒരു മതമായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
കോടതികൾ ശരീഅത്തിന് വിരുദ്ധമായ വിധികൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാൽ മുസ്ലിംകൾ തന്നെ തങ്ങളുടെ തർക്കങ്ങൾ സർക്കാർ കോടതികളിൽ കൊണ്ടു പോകുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നതും ഒരു സത്യമാണ്. സ്വന്തം പണ്ഡിതന്മാരെയും ഖാളിമാരെയും സമീപിക്കുന്നതിന് പകരം, അല്ലാഹുവിലോ പ്രവാചകനിലോ വിശ്വാസമില്ലാത്ത ആളുകളെ കൊണ്ട് തങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. നാവുകൊണ്ട് അല്ലാഹുവിനെയും റസൂലിനെയും അനുസരിക്കുമെന്ന് പറയുകയും, പ്രവൃത്തിയിൽ അത് അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കപടവിശ്വാസികളുടെ രീതിയാണെന്നാണ് ഖുർആൻ പറയുന്നത്.
രാജ്യത്തെ നിലവിലെ സാഹചര്യങ്ങളെ നേരിടാനും നമ്മുടെ മതപരമായ വ്യക്തിത്വം സംരക്ഷിക്കാനും തല വെട്ടണമെന്ന വികാരപരമായ ആവേശം മാത്രം പോരാ; ആദ്യം നമ്മളിൽ അല്ലാഹുവിനായി തല കുനിക്കുകയെന്ന അനുസരണക്കുള്ള മനസ്സ് ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കണം. ശരീഅത്ത് നിയമങ്ങൾ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കും വിരുദ്ധമാണെങ്കിലും, നാം അതിന് മുന്നിൽ തല കുനിക്കണം. നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെക്കാൾ അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതിക്ക് മുൻഗണന നൽകണം. കാരണം, പ്രവർത്തിയുടെ പിൻബലമില്ലാത്ത വാക്കിന് മറ്റുള്ളവരെ സ്വാധീനിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഉള്ളിൽ നിന്ന് പൊള്ളയായ, ജീവന്റെ തുടിപ്പില്ലാത്ത ശരീരമുള്ള ഒരാൾക്ക് പുറത്തുനിന്നുള്ള ശത്രുക്കളെ നേരിടാൻ കഴിയില്ല. അല്ലാഹു നമുക്ക് ആത്മ പരിശോധന നടത്താനും തെറ്റുകൾ തിരുത്താനും നന്മകളിൽ മുന്നേറാനും ഉതവി നൽകി അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.!